เคยไปเรียน Course Rinen ที่จัดโดย The Cloud สอนโดยอาจารย์เกด…
จะกี่ปีผ่านไป ยังคงยึดมั่นเรื่องที่ อ.เกด เขียนสรุปความเป็นตัวตนของผึ้ง คือ

“ช่วยให้ผู้คนรู้จัก และสัมผัสสินค้าดีๆ”

สินค้าในที่นี้ คือ ทั้งตัวลูกค้า สินค้าของลูกค้า และสินค้าดีในแง่ของคุณค่างานของพีอาร์ ที่เป็นสินค้าที่เราผลิตขายลูกค้า และสื่อ

แม้ในโลกความจริง ที่เราเจอ
..ทำไม PR ไม่วัด Potiential Reach…ก็ตัวเลขตัวนี้ไม่นวรนำมาวัดมันไม่สะท้อนอะไรเลย
..ทำไม PR ไม่วัด Reach ก็มันกำหนดไม่ได้เหมือนการซื้อ Ad ไง
..เราทำพีอาร์ แล้วภาพลักษณ์เราจะดีขึ้นมั๊ย วัดยังไง…ตอบไปว่าใช้ brand check ค่ะ ค่าใช้จ่ายสูง แต่ได้ผลที่จริง…คำตอบ คือ ไม่เอา เปลืองเงิน…
..เราไม่ออกงานแล้วนะ เรามีต้นทุน..เราเข้าใจ แต่พีอาร์ไม่มีงบซื้อสื่อ…อันนี้รู้ตัวต้องปรับ…
..content ยาก เราไม่มีข้อมูล…อ้าว ไม่มีข้อมูล แล้วจะให้สื่อลงข่าวให้…ถามก่อน ทำไง..พีอาร์ต้องขุดข้อมูล

..สื่อเปลี่ยน โลกเปลี่ยน ตัวเราก็เปลี่ยน… เรากำลังถูกบังคับให้โกหกกันทั้งโลกด้วยเครื่องมือทางการตลาดที่มนุษย์คิดค้นขึ้นมา…

ทำงานง่ายๆ มันง่าย
ทำงานยากๆ มันยาก

ถึงอย่างไร จะไม่ยอมแพ้ไอ้ statทั้งหลายที่แม้แต่คนคิด plateform ก็ตอบไม่ได้ว่า วัดยังไง… เอาตัวเลขมาจากไหน.. เพราะมัน คือ ความลับ!!!

กินข้าวยังอยากรู้.ส่วนผสม ทำไงให้อร่อย
นี่วัดค่างานที่คนลงทุนไปเป็นร้อยล้านพันล้านด้วยการบอกว่า..ต้องเชื่อ stat และ มันเป็นความลับ

ไม่เถียง หาก stat นั้นใช้ในงายวิจัยเชิงปริมาณ
ไม่เถียง หาก stat นั้น ใชัในงานซื้อสื่อ เพราะเราเห็นตัวเลขจริง

แต่เถียง ที่เอา stat มาวัด sentiment และ reach แค่ มslide หน้าจอผ่าน ก็ reach ละ.. กรรมของโลก…กรรมของกู!!!