ฤดูการแถลงแผนธุรกิจ กลับมาอีกครั้งแล้วสินะ
นั่งไถ Feed ดูงานแถลงของเจ้าต่างๆ … แค่ 2 เจ้าที่แถลงไป มี DNA ของตัวเองมากๆ ดีที่เปิดเยอะ เพราะช่วยกระตุ้น mood ของตลาด การส่งแต่ sentiment แย่ๆ มันไม่ช่วยให้ตลาดดีขึ้น น่าแปลกที่เรากลัวเศรษฐกิจเป็นลบ แต่ก็มัวแต่ส่งความลบออกมา

ทำไมเราไม่ช่วยกันมองหา Opportunity ท่ามกลางความท้าทาย อะไรที่กำลังต้องปรับตัว … ไม่ใช่ท่ามกลางความท้าทายทอะไรจะแย่สุด

ทุกคนต่างพยายามดิ้นรน เพื่อให้ทุกอย่างไปได้สวย เราก็คงต้องเป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน เราทึกคนต่างดิ้นรนในขอบเขตของตัวเองอยู่
……
กี่ปีแล้วที่จัดงานแถลงข่าว
กี่ปีแล้วที่ขับรถไปหาสื่อตามสำนักต่างๆ
นานแล้วนะกับอาชีพนี้ focus ที่ไม่เคยเปลี่ยน

“I will be a good PR”

เคยเขียนประโยคนี้ ไว้ในหนังสือเล่มหนึ่ง ตอนนี้หนังสือหายไปแล้ว
แค่ประโยคเดียว คือ Commitment ของตัวเองตลอดชีวิต

“ฉันอยากเป็นพีอาร์ที่ดีที่สุด ไปให้ไกลที่สุด เท่าที่ศักยภาพฉันจะทำได้”

บอกตัวเองตอนอายุ 25 และคำว่า “ที่สุด” ก็บอกตัวเองว่า เราไม่ได้วัดกับใคร แต่วัดที่ตัวเราเอง  คือ ทำมันให้ดีที่สุด

ฉันรักอาชีพนี้มากๆ เลย
ฉันไม่เคยหลุด focus กับมันเลย (แต่จริงๆ เคยมีหลงไปทำ CRM ,DATABASE 2 ปี สุดท้ายก็กลับมาทำพีอาร์)
ฉันอยากส่งงานคุณภาพให้ผู้บริหารที่วางใจในตัวฉัน
เพราะฉันรู้ดีว่าฉันทำงานกับ C Level ฉันทำมันเล่นๆ ไม่ได้

ฉันอยากพัฒนาทีมงานให้มี DNA นี้ เราต้องทำงานที่ดีที่สุดเท่าที่เรามีศักยภาพให้กับลูกค้า
เราจะไม่ Deliver งานที่แม้แต่ตัวเราเองก็ไม่ภูมิใจ
เงินน่ะ อยากได้ แต่แก่นต้องได้ด้วย

ฉันเลยเป็นคนที่ดูจริงจัง ในการตั้งคำถาม
ในการให้อภัย และในการศิโรราบงานอะไรที่หลุดไป ฉันจะตั้งคำถามว่า “ทำไม” พอฉันได้คำตอบ ฉันศิโรราบ และเอาจุดนั้นมาพัฒนาตัวเองต่อ

ฉันมีวันนี้ได้ ไม่ใช่เพราะฉันทุ่มเทอย่างเดียวนะ
แต่ ….
เพราะฉันได้รับการช่วยเหลือด้วย
ฉันรู้สึกขอบคุณทุกความช่วยเหลือนั้น
มันทำให้ฉันเริ่มให้เป็น
ให้ความรู้ ให้โอกาส รวมถึงให้อภัย

แต่ท่ามกลางการเรียนรู้การขอความช่วยเหลือ และการให้
ฉันได้เรียนรู้ว่า
คน ไม่เหมือนกัน
การให้ที่แย่ที่สุด คือ ให้ความหวัง
การให้ความหวัง = การไม่ให้
การให้ความหวังที่เฉือนใจมากที่สุด คือ บอกปัดไปอีกทางทั้งที่ เคยสัญญากันไว้

การให้ที่ไร้ขอบเขต อันนี้ทำร้ายตัวเอง

ฉันก็เรียนรู้วิธีการให้มาเรื่อยๆ 
หลายครั้งฉันไม่ได้รับ
ฉันเข้าใจ คนที่ถึงทางตัน แต่ไม่ได้นับ มันแย่แค่ไหน
ฉันให้ เพราะอย่างน้อย คนที่ได้รับ เขาอาจจะเรียนรู้ต่อไปว่าการให้ สวยงามแค่ไหน แม้ว่าบางครั้งความหวังนั้น ริบหรี่ เพราะหลายครั้งที่ให้ไป มันสูญเปล่า แต่ฉันก็เรียนรู้การสูญเปล่า เพราะฉันได้เรียนรู้ความเหม็นของคน

ในทุกความย่ำแย่ ฉันจะมองหาความงดงามในนั้นให้เจอ เพื่อเก็บเป็นบทเรียนให้ฉันไม่พลาดซ้ำ

ฉันพูดกับทีมเสมอ…ในทุกความแย่ที่เกิดขึ้น หาความดีของมันให้เจอ ถึงจะเป็นการเสียใจที่คุ้มค่า…อย่าแค่รู้สึกแย่ไปวันๆ มันเสียเวลา

ปัญหาไม่เคยเป็นปัญหา
ทางแก้ไขปัญหาต่างหาก คือ ปัญหา