10 วันในป่า กับ Anyabelle

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว การผจญภัยในป่าใหญ่ของ fairy tale ตัวน้อยชื่อ Anyabelle กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

Anyabelle พูดสวรรค์ตัวน้อยในกระโปรงสั้นสีขาว มีปีกนางฟ้าเล็กๆ ข้างละ 2 ปีก ด้านหลัง ตัวเล็กผมสีทอง เดินบ้างวิ่งบ้าง

กำลังเดินเข้าไปใน #ป่าสบลาน ที่ได้รับการดูแลโดยชุมชน #ปกากะญอ

“Wow Wonderful, How nice!!”

เธอตะโกนเสียงชื่นชมออกมาอย่างสุดเสียง
แต่ว่าแม้จะตะโกนสุดเสียง เสียงของเธอก็ถูกได้ยินเพียงเบาๆ ดังกับเสียงระฆังใบเล็กๆ ที่โดนลมพัดดังกิ๊งก๊องๆ ในผืนป่าใหญ่ แต่เสียงเธอช่วยสร้าง Dimension ของเสียงในผืนป่า ให้ดูงดงามมากยิ่งขึ้น

ป๋า : เธอมาทำอะไรในผืนป่านี้

Annabelle : ฉันแค่อยากมาเปลี่ยนบรรยากาศและสร้างการเรียนรู้ใหม่ในโลกของฉัน ฉันมีความสุข ความสบาย ห้องน้ำหรู หรา ตัวหอม แอร์เย็น รถคันใหญ่ แต่ฉันไม่มีน้ำตก ไม่มีหญ้า ไม่มีต้นไม้ ไม่มีป่าไม้ ฉันอยากมาเห็นสิ่งที่ฉันไม่เคยเจอเผื่อฉันจะถูกปลุกให้ตัวเองได้ตื่นอีกครั้ง

ป่า :  เชิญตามหา สิ่งที่เธอกำลังหาได้ตามสบายเลย เพราะทุกอย่างที่เธอเอ่ยถึง เธอรู้จักฉันอยู่แล้ว แต่เธอไม่เคยรู้ว่าฉันมีอยู่ก็แค่นั้น

Anyabelle ฉงนใจ  :  ฉันรู้อยู่แล้วหรอ

ป่า :ใช่สิ เธอรู้ว่ามี แต่เธอไม่เคยสนใจมาสัมผัส ทำให้การรู้ว่ามีของเธอเหมือนกับว่าจะไม่รู้  ดังนั้น รู้ว่ามี จึงเท่ากับ ไม่รู้ ….ลองมารู้จักมันจริงๆสิ

Annabelle :  ได้สิ รู้ว่ามี ….. ฉันจะเข้าไปนอนในป่า 3 วัน ไปรู้จักสิ่งที่รู้ว่ามี แต่ฉันจะกินอะไร

ป่า : เธอจะไม่ต้องกินอะไร เพราะจิตวิญญาณส่วนลึกของเธอ จะได้กินอิ่มมากๆ ตอนเธออยู่ในป่า เธอจะถูกปากเติมเต็ม ให้เธออิ่ม จะมีบ้างที่จะเธอจะรู้สึกหน้ามืดหรือเหนื่อย แต่นั่นเป็นเพียงแค่อาการทางร่างกายที่เคยชินกับการบริโภควัตถุ แต่แท้จริงแล้วเธอจะไม่หิว หรือหากเธอหิวน้ำในป่าเราก็มีต้นน้ำลำธารตาน้ำเล็กๆเต็มไปหมดเธอเดินเข้าไปกินได้ เพราะถ้ารู้อยู่แล้วนี่นาว่า “มันมี”

Annabelle : ได้ ฉันพร้อมจะไปเรียนรู้นะ โลกอีกใบของฉัน แต่ฉันบอกเลยว่า “ฉันกลัวมากกลัว” ทั้งๆที่รู้ว่า “มันมี” ฉันก็งงเหมือนกันว่าฉันกลัวอะไร

ป่า : เพราะสิ่งที่เธอ คิดไปว่า “เธอรู้” เธอยังไม่รู้จักมันดีพอ เขามองจากมันดีๆ เธอจะไม่กลัว
——–

Annabelle เดินทางด้วยความกลัวไปทั่วป่า เธอเดินผ่านน้ำตก ลำธารใส

ทันที!! เธอตัดสินใจ คืนนี้ จะนอนที่น้ำตก ลำธารใส

และ เพียงคืนแรกเธอก็พบว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของเธอเลย มันหนาว มันชื้น มันน่ากลัว มันเหมือนมีพลังงานบางอย่าง

เช้ารุ่งขึ้น!!! เธอรีบย้ายออก เธอพึ่งตระหนักรู้ว่าความสวยที่เห็นเพียงชั่วครู่ เอาเข้าจริง มันอาจไม่เท่ากับเรา เธอได้ไอเดียว่า “อย่าด่วนตัดสินอะไรเพียงชั่ววูบ”

เธอออกมาหาอะไรดีนะ ถ้าจะไปไหนดีนะ แต่เธอต้องออกมา เธอรู้แค่นั้น

เธอออกมาจากบริเวณน้ำตก และโบยบินสู่แสงแดดจ้า “แดดจ้าตอนเช้า” 

ทันใดนั้น เธอพบว่า ….แค่นั้นแหละ คือสิ่งที่เธอต้องการ

มันคือ ….ความธรรมดา…ที่เธอต้องการอยาก

ไม่เห็นต้องตามหาอะไร

เธอเคยบินหลบแสงแดดเพราะมันร้อน เธอกลัวร้อน กลัวดำ
แต่วันนี้เธอแค่บินจากความชื้น ออกสู่ แสงแดด แค่นี้ ทำให้เธอรู้ว่า

…เธอคิดถึงแสงแดดมากเหลือ….
หรือ…ชีวิตเราต้องการเพียงแค่นี้

“ความเคยชินที่แสนธรรมดา คือ ความมหัศจรรย์แห่งชีวิต”

แสงแดด ที่ Anyabelle รู้จักมาโดยตลอด สนิท เคยชิน แต่เธอละเลย

Anyabelle : ฉันรักเธอจัง ขอโทษที่ไม่เคยมองเห็น

เธอเดินเล่น โบยบิน นั่งตากแดด และหาที่นอนที่ใหม่ ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมหน้าผา

“อาปา เสียใจกับการใช้ชีวิตของผึ้งมั๊ย”

อยู่ๆ เธอก็เอ่ยถามไม้ใหญ่ต้นนั้น คำถามที่เธอไม่เคยกล้าถาม ในวันที่อาปายังมีชีวิตอยู่

เสียงอาปาลอยผ่านมิติออกมาสะท้อนในห้วงความรู้สึกของ Anyabelle ว่า
“เรียนรู้ไปนะลูก”

เธอพร่ำร้องไห้ใต้ต้นไม้ใหญ่ ถึงการใช้ชีวิตที่แสนมหัศจรรย์ของเธอ เธอทำให้พระในบ้านผิดหวังหลายครั้ง เธอล้มลุกคลุกคลาน แต่เธอตระหนักดีแล้วว่า สิ่งที่ยิ่งใหญ่มากกว่าคำสอน คือ แรง support จากอาปาอาแม่ พระในบ้านของเธอ

“ผิดกี่ครั้งก็ให้อภัย ไม่เตือนภัย แต่ปล่อยให้เรียนรู้”

วันนี้เธอได้ปลดเปลื้องภาวะอารมณ์ที่ซ่อนในส่วนลึกออกมา ไม่น่าเชื่อว่ามันคือ สิ่งนี้ สิ่งที่แม้ในชีวิตจริงเธอก็ไม่กล้าแม้จะ “ถาม”

….ยาวนาน  หยัดยืน เปลี่ยนผ่าน รับรู้ ทนทาน ไม่ตัดสิน….คือ คำตอบจากต้นไม้ เพื่อสอนการใช้ชีวิต

โลกก็เป็นแบบนี้ – ต้นไม้กระซิบบอก

รู้ว่ามี = ไม่รู้จักอะไรเลย
รู้พันธุ์ไม่ = ไม่รู้จักอะไรเลย
รู้ว่ามีป่า = ไม่รู้จักอะไรเลย
รู้ว่ามีสายน้ำ = ก็ไม่รู้อะไรเลย
การยอมรับว่า “ไม่รู้อะไรเลย” = เริ่มรับรู้ว่าเรากำลังเรียนรู้

ให้ค่ากับทุกความเคยชิน  และความธรรมดา = การเรียนรู้ที่สวยสด และงดงาม

Anyabelle บินออกมาจากผืนป่า บินสูงขึ้นบนท้องฟ้ามองกลับลงมา ปากกว้างสีเขียว ข้างในป่ามีเส้นเลือดเล็กใหญ่มองไม่เห็นแต่ไม่ใช่จะไม่มี และสิ่งที่มีก็อาจจะเป็นสิ่งที่ไม่รู้จัก Anyabelle เป็นสูงขึ้นทำตัวให้ว่างหลับตาและเรียนรู้

นี่อาจจะเป็นเพียง chapter แรกที่อยากแชร์ แต่มันมีอะไรอีกมากมายในการค้นพบ…ผึ้งคนเดิม..ที่ตระหนักรู้สิ่งใหม่

ขอบคุณเพื่อนร่วมเดินทางทุกคน  suppoort ทุกท่าน ทั้งในป่า นอกป่า ขอบคุณทีม staff ที่คอยดูแล
ขอบคุณชาวปกากะญอที่โอบอ้อม
ขอบคุณป่า ต้นไม้ ขวากหนาม  สายน้ำ ความหนาว ความกลัว ความเหนท่อย ความหิว