เมื่อวาน ฉันรับรู้ว่าแม่ไม่โอเคมากขึ้นเรื่อยๆ

แม่วูบบ่อยๆ …. ภายใน 5 วัน แม่วูบ 3 รอบ

แต่ …. ฉันตัดสินใจ ไปทำงานปกติ

ตอนเย็นฉันไปวิ่ง interval เพราะมันใช้เวลาน้อยกว่า long run

และจากนั้น ฉันไปซื้อเครื่องปั่นอาหารให้แม่…ตามปกติ

ฉันบอกตัวเองว่า…ทุกเรื่องที่เกิดขึ้น…มันปกติ

ฉันควรต้องดำเนินชีวิตให้ปกติให้ได้

ฉันต้องแบ่ง mode ชีวิตให้ได้ เพาาะชีวิตหากเอาทุกอย่างมาปนกัน มันจะพังไปหมด

เมื่อวาน ตอนทำงาน ฉันสนุกกับงานมาก

แต่พอมีทีมงานฉันมาคุยด้วยเรื่องแม่ ฉันร้องไห้เลยทันที ฉันห้ามมันไม่อยู่..ฉันขอตัวไปซื้อกาแฟเพื่อสงบสติอารมณ์ เพราะฉันไม่อยากให้ลูกค้า หรือ นักข่าวเห็นภาวะไม่ปกติของฉัน เพราะฉันเชื่อว่า Professional ต้องแยกได้

ฉันไม่รู้หรอกว่า มันใจดำ หรือ มันเข้มแข็ง

วันนี้ฉันขับรถพาแม่ไปหาหมอ…ฉันร้องไห้ในรถตลอดเวลา

ฉันบอกทีมงานตรงๆ ว่าฉันลาเพื่อพาแม่ไปหาหมอนะ และแม่ฉันต้องadmit

ฉันร้องไห้ทันทีที่เห็นหน้าพี่ชายที่มารอรับแม่ และ ฉันที่โรงพยาบาล

ฉันมอบหมายให้ทีมทำงานแทนฉัน แต่ฉันวางขอบเขตไว้ว่า อะไรที่ทีมสามารถรบกวนฉันได้ เช่น การทำเอกสารสัญญา, crisis ของลูกค้า และเรื่องการเบิกจ่ายเงินก้อนใหญ่ นอกจากเรื่องเหล่านี้ ฉัน deligate งานให้เบอร์2 ของฉันจัดการ

ฉันเชื่อว่า คนเก่ง ต้องแยกได้

ฉันพาแม่เข้าโรงพยาบาล แต่ฉันยังมีอีกหลาย mode อยู่ด้วยกัน