วันนี้ฉันพยายามอย่างสุดๆ

ฉันกิน ลาเต้เย็นหวาน 50

ฉันกิน แดงก๋วยจั๊บญวน ใส่ไข่พิเศษ, ผัดกะเพราปลาหมึก, อกไก่ 7/11  2 ชิ้น ข้าวครึ่งถ้วย และยำวุ้นเส้น 1/4 จาน

กินเพราะบอกร่างกายว่า ต้องกิน เพราะวันนี้แม้ไม่ได้ออกกำลังกาย แต่คงต้องใช้พลังงานสมองเยอะมาก

นอกจากพลังสมองแล้ว ยังต้องใช้พลังความแกร่งด้วย

แม่ดูไม่มีอะไรน่าห่วง ฉันเลยออกไปเตรียมซื้อที่นอนลม อุปกรณ์ทำความสะอาดคนที่เป็นแผลกดทับ เพราะ แม่คงต้องใช้เมื่อออกจาก รพ.

ระหว่างขับรถแม่บ้านโทรมาบอกว่า อาม่าอาเจียรหมดเลย และไข้ขึ้น

หมอให้เจาะเลือด สวนปัสสาวะ พี่รีบกลับมาเร็วๆ….เลยบอกว่าห้ามทำอะไร จนกว่าพี่จะกลับไปถึง รพ.

ความรู้สึกเดิม คือ… ค่อยๆ นะผึ้ง ค่อยๆ ไม่มีอะไรต้องเรียบ

และอีกความรู้สึกหนึ่ง คือ ทำไมเจาะอีกแล้ว, ทำไม x-ray อีกแล้ว เพราะเพิ่งเจาะไปเมื่อวาน และ x-ray ไปเมื่อวานซืน แต่ขอไปถึง รพ. ก่อน ค่อยว่ากัน และจะให้เจาะอีกครั้งเดียวเท่านั้น

พอมาถึง มีคนเข้ามาเช็ดตัวแม่ ขณะเช็ดตัว มีคนมาเจาะเลือด เราถามว่าทำไมต้องเจาะอีก เมื่อวานก็เจาะ คนตอบไม่มองหน้า บอกแค่ว่า..”หมอสั่ง”…แค่นั้นแหละ… เราร้องไห้และถามว่า นี่ฉันคุยกับคนหรือหุ่นยนต์ แม่แขนม่วงแล้ว ทำไมไม่เจาะแล้วตรวจให้มันครอบคลุมไปเลย และx-ray ที่เดิม ซึ่งก็เพิ่ง x-ray ไปเมื่อวานซืน ทำไมต้องทำอีก

ร้องไห้ไป ถามไป ว่า…หากแม่คุณนอนตรงนี้และมีคนมาจับแบบนี้ ด้วยหน้าตาแบบไร้ความรู้สึก มีแต่ความเย็นชาแบบนี้ซ้ำๆ และตอบเป็นหุ่นยนต์ตลอดเวลา คุณจะรู้สึกอย่างไร…

“เราเป็นคนนะ เราไม่ใช่หุ่นยนต์ ตอบอะไรคนไข้ให้มันดีหน่อย” …

“แล้วรีบคุณคนเจาะ ช่วยออกจากห้องนี้ไปให้ไว ไม่ต้องมายืนตรงนี้!!!…

ทันที …เราตัดสินใจ ย้าย รพ. เราติดต่อ รพ.ใหม่ เราจะย้ายแม่ออกพรุ่งนี้.. แม่เรา เราต้องจัดการ เราขอไม่เกรงใจหมอที่ดูแลแม่มา 8 ปี เราขอไม่เกรงใจโรงพยาบาลที่ให้บริการแบบนี้อีกต่อไป หากคุณเป็นโรงพยาบาลรัฐ เราจะเข้าใจทแต่นี่คุณเป็น รพ.เอกชน และให้ service แบบนี้เราไม่ขอเข้าใขพวกคุณอีกต่อไป

เรารู้ว่าเราเครียด… วันนี้เราร้องไห้ง่ายๆ จากการที่ รปภ. เดินมาถามว่า ขะกลับบ้านแล้วหรอคับ ..เราตอบว่า ป่าวคะไป ซื้อเตรียมให้แม่…เขาถามว่าแมีดีขึ้นนัง เราบอกว่า…ไม่เห็นดีเลย…ลุง รปภ.บอกว่า..ไม่ได้ๆ เราต้องตอบว่า..ดีขึ้นมากสิ… เท่านั้นแหละ เราต้องไห้อีกแล้ว

…เราเคยคิดว่า… ตลอดที่แม่อยู่ รพ. ไม่มีใครโทรมาหาเราเลย นอกจากพี่ชาย 2 คน… น่าจะมีคนโทรมาถามเรานะ ว่าแม่เป็นยังไง…เราอยากถูกเป็นห่วงบ้าง

แต่ตอนนี้ อย่าโทรมานะ…เพราะเราไม่อยากเล่าอะไรซ้ำๆ

อย่าโทรมา และให้ความเห็นว่า…ครั้งโน้นเพื่อนของเม่เขาก็เป็นแบบนี้ต่อมาอาการแบบนี้…

หากโทรมาแค่ถามว่า .. ไหวไหม อาการแม่เคยัง.. อย่าโทรมาเพื่อมาออกความเห็น มันไม่อยากฟังอะไรซ้ำๆ มันกลัวมากอยู่แล้ว ไม่อยากกลัวเพิ่ม

อย่าโทรมาด้วยเสียง …ไม่มีอะไรหรอกน่า…อย่าคิดมาก…

อย่าโทรมาว่า…ทำไมยังออกจาก รพ. อีก….

อย่าโทรมา!!!